Η εταιρεία Ansys δραστηριοποιούταν στην Ελλάδα από το 2019. Τα χρόνια παρουσίας της, για τους εργαζόμενους χαρακτηρίστηκαν κυρίως από μισθολογική στασιμότητα παρά τον καλπάζοντα πληθωρισμό μαζί με μια γενική περικοπή εξόδων. Έντονη ήταν η δυσφορία ειδικά των νεότερων εργαζομένων που εντάχθηκαν στην Ansys σε ποικίλες διεθνείς ομάδες με μειωμένες απολαβές. Η δυσαρέσκεια αυτή εκδηλώθηκε αρκετές φορές με πολλούς τρόπους και συνδέθηκε με την ταυτόχρονη δυσφορία για τις τότε προβληματικές κτηριακές εγκαταστάσεις.

Αυτή η εικόνα φυσικά δεν ταίριαζε με τις διθυραμβικές ανακοινώσεις των οικονομικών επιδόσεων της Ansys και των μόνιμων “double-digit growth” στόχων της που διατυμπανίζονταν σε κάθε ευκαιρία ούτε με την εντυπωσιακή άνοδο της τιμής της μετοχής.

Στα τέλη του 2024, ανακοινώθηκε η συμφωνία της Synopsys με την Ansys για την εξαγορά και συγχώνευση της δεύτερης. Μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάστημα – λόγω των γνωστών ελέγχων των αγορών – ολοκληρώθηκε η εξαγορά τον Ιούνιο του 2025.

Το διάστημα μεταξύ της ανακοίνωσης της εξαγοράς και της πραγματοποίησής της, για τους εργαζόμενους ήταν μια περίοδος στασιμότητας και αβεβαιότητας όπου δοθηκαν οριακές αυξήσεις, παρά τον πληθωρισμό.

Κρατήθηκε μόλις περίπου δύο μήνες μετά την εξαγορά η Synopsys για να ανακοινώσει στις 10 Σεπτέμβρη την μείωση προσωπικού κατά 10% διεθνώς. Η ανακοίνωση έγινε επικαλούμενη την μείωση της τιμής της μετοχής λόγω της ευκαιριακής πτώσης της απόδοσης ενός τμήματός της. Συνοδεύτηκε δε από αλαζονικές διατυπώσεις τύπου “αν δεν σας αρέσει φύγετε”, “αν σκέφτεστε να πάρετε σύνταξη, πάρτε”. Η ανακοίνωση βέβαια δεν αιφνιδίασε κανέναν καθώς ακόμα και στην πρώτη ανακοίνωση της εξαγοράς το “cost-cutting” ήταν διακυρηγμένος στόχος, αλλά και καθώς οι εργαζόμενοι του κλαδου έχουν πικρή εμπειρία από αντίστοιχες εξαγορές και αντίστοιχους “θριάμβους” σε άλλες εταιρείες (πιο πρόσφατα και συγγενικά της Beta Cae από την Cadence).

Η αφήγηση εν ολίγοις είναι λιτή και ειλικρινώς κυνική. Η συγχώνευση γίνεται για τη γιγάντωση των κεφαλαίων των μεγαλομετόχων η οποία φυσικά γίνεται στην πλάτη των εργαζόμενων που παρουσιάζονται σαν αναγκαίο κακό και τελικά σαν κόστος. Κάθε τέτοια στιγμή είναι άλλωστε ευκαιρία για “re-structuring”, εντατικοποίηση και πειθάρχησή τους. Οι εργαζόμενοι είναι αναλώσιμοι και δεν χρειάζεται καν να πούμε δικαιολογίες για να τους απολύσουμε! Ξαφνικά, όπως φαίνεται, θα πάψουμε να είμαστε “οικογένεια” και θα βρεθεί παράλληλα άφθονος χώρος για να ευδοκιμήσουν οι διακρίσεις ηλικίας, φύλου και τομέα απασχόλησης.

Κερασάκι στην τούρτα των πρόσφατων ανακοινώσεων είναι και εξαγγελίες για υποχρεωτική επιστροφή στα γραφεία των εργαζόμενων με τηλε-εργασία στο αντικειμενικό έδαφος της τρομοκρατίας των απολύσεων. Οι ανακοινώσεις αυτές, που γίνονται με την αυθαίρετη επίκληση της παραγωγικότητας, σπέρνουν δικαιολογημένο πανικό στους εργαζόμενους που έχουν αναπτύξει τις ζωές τους για χρόνια στη βάση της τηλε-εργασίας. Δεν έχουν δε καμιά σχέση με τις ανάγκες και την πραγματικότητα της παραγωγής στον κλάδο. Η αναγκαστική επιστροφή στο γραφείο εντείνει την εκμετάλλευση των εργαζομένων και φυσικά πιέζει περισσότερο τους νέους γονείς, τις γυναίκες, άτομα με ειδικές ανάγκες και ουσιαστικά αυξάνει τον χρόνο εργασίας ενώ μειώνει το διαθέσιμο εισόδημα λόγω του κόστους και χρόνου μετακίνησης, ένδυσης και φαγητού εκτός σπιτιού. Οποιαδήποτε επίκληση σε μειωμένη παραγωγικότητα είναι δε προσχηματική, ατεκμηρίωτη και αντιβαίνει την πολυετή σχετική εμπειρία των συναδέλφων.

Βρισκόμαστε προφανώς μπροστά σε μια επίθεση της εργοδοσίας στους εργαζόμενους της Synopsys στην Ελλάδα και παντού, η οποία είναι ευθυγραμμισμένη με την επίθεση που γίνεται στους εργαζόμενους σε όλο τον κλάδο της τεχνολογίας και αναμένεται να ενταθεί, πιθανώς επικαλούμενη την ματαίωση των “στόχων της τεχνητής νοημοσύνης”, τις υπαρκτές αλλαγές στον τρόπο παραγωγής με τα εργαλεία της, τις γεωπολιτικές αλλαγές, κ.λπ.

Δεν θα παρασυρθούμε στην κατάντια του εσωτερικού ανταγωνισμού και γνωρίζουμε τα αδιέξοδα του ατομικού δρόμου. Καλούμε τους συναδέλφους να οργανωθούν και να δράσουν, να εγγραφούν μαζικά στο κλαδικό τους σωματείο, το ΣΕΤΗΠ και να δημιουργήσουν τη δική τους συσπείρωση αγώνα για να στήσουν τείχος αλληλεγγύης και αντίστασης στα σχέδια της εργοδοσίας, μαζί φυσικά με τους συναδέλφους από άλλες χώρες.